باز باران با ترانه
با گوهرهاي فراوان
مي خورد بر بام خانه
يادم آرد روز باران
گردش يك روز دیرین
خوب و شیرین
توي جنگل هاي گيلان
كودكي ده ساله بودم
شاد و خرم
نرمو نازك
چست و چابك
با دو پاي كودكانه
مي دويدم همچو آهو
مي پريدم ازلب جوي
دور ميگشتم ز خانه
مي شنيدم از پرنده
داستان هاي نهاني
از لب باد وزنده
رازهاي زندگاني
بس گوارا بود باران
وه چه زيبا بود باران
مي شنيدم اندر اين گوهر فشاني
رازهاي جاوداني, پندهاي آسماني
بشنو از من كودك من
پيش چشم مرد فردا
زندگاني خواه تيره خواه روشن
هست زيبا, هست زيبا, هست زيبا

+ نوشته شده توسط حمید جعفری در چهارشنبه پنجم شهریور 1393 و ساعت 16:31 |

به دست خود درختی می‌نشانم

به پایش جـــوی آبی مـی‌كشانم

كمــی تخم چمن بر روی خــاكش

برای یادگــــــاری مـــــــی‌فشانـم

درختــم كـــم‌كـــم آرد برگ و باری

بســازد بر سر خــود شاخســاری

چمـــن روید در آن جـا سبز و خرم

شــــود زیر درختــــــم سبــزه‌زاری

به تابستــان كه گرمــــا رو نمــــاید

درختــــم چتـــر خــود را می‌گشاید

خنك مـــی‌سازد آن جــــا را زسایه

دل هـــــر رهگـــــذر را مـــــی‌رباید

+ نوشته شده توسط حمید جعفری در سه شنبه یازدهم شهریور 1393 و ساعت 21:59 |

سر زد از پشت ابرها خــورشیـد

باغ و بســـتان دوباره زیبــــا شد

فصل سرما و برف و بـاد گذشت

مـــوقع گـــردش و تمـــاشا شد

در چمـــــن بر درخت گل بلبـــل

وه چه شیـــرین ترانـــــه‌ای دارد

هست خشنــود و شادمـان زیرا

وطنــــــی، آشیـانـــــــه‌ای دارد

كــــودكان این زمین و آب و هـوا

این درختـان كه پرگل و زیباست

باغ و بستان و كوه و دشت همه

خانــــه ما و آشیانـــــه‌ی ماست

دست دردست هم دهیم به مهر

میهــــن خــــویش را كنیـــــم آباد

یار و غـــم‌خوار همدگر باشیـــــم

تا بمـــــــــانیم خــــــــــــرم و آزاد

+ نوشته شده توسط حمید جعفری در سه شنبه یازدهم شهریور 1393 و ساعت 21:58 |