سهم‌خواستن برای نامگذاری پل پل‌سفید؛ احترام به تلاش تیم وفاق
حمید جعفری ی
پل پل‌سفید، در مرکز شهرستان سوادکوه، نزدیک به دو دهه است که در مسیر ساخت قرار دارد؛ پروژه‌ای استراتژیک که تکمیل و بهره‌برداری از آن می‌تواند نقش مهمی در کاهش گره‌های ترافیکی و تسهیل ارتباط میان استان‌های مازندران، تهران، سمنان، گلستان و خراسان داشته باشد.
بر اساس برنامه اعلام‌شده، این پروژه در دولت وفاق ملی و در دوره ریاست‌جمهوری مسعود پزشکیان، با پیگیری‌های استاندار مازندران و فرماندار سوادکوه، قرار است تا پایان سال به بهره‌برداری برسد.
در این میان، موضوع نامگذاری پل نیز به بحثی در فضای سیاسی و اجتماعی منطقه تبدیل شده است. برخی معتقدند مدیران و مسئولان دوره‌های گذشته نیز در روند اجرای این پروژه زحمت کشیده‌اند و باید نام آنان نیز در نامگذاری پل مورد توجه قرار گیرد.
اما پرسش اینجاست: آیا صرفاً حضور در یک دوره مدیریتی و انجام بخشی از اقدامات، می‌تواند به معنای برخورداری از حق ثبت نام آن دوره بر یک پروژه باشد؟
به باور نگارنده، میان «زحمت کشیدن» و «به نتیجه رساندن» تفاوت وجود دارد. مردم سال‌ها شاهد عملیات، وعده‌ها و تغییرات مدیریتی در این پروژه بوده‌اند و آنچه امروز اهمیت دارد، به سرانجام رساندن پروژه و تحویل آن به مردم است.
اگر پیگیری‌های مستمر و روزبه‌روز یونسی، استاندار مازندران، و پاریاو، فرماندار سوادکوه نبود، این پروژه استراتژیک می‌توانست همچنان با مشکل و تأخیر مواجه باشد؛ پروژه‌ای که اگر متوقف یا بلاتکلیف می‌ماند، می‌توانست سال‌های بیشتری به نمادی از وعده‌های نیمه‌تمام تبدیل شود.
بنابراین، به جای ایجاد هیاهو و سهم‌خواهی برای ثبت نام، بهتر است به تلاش تیمی که پروژه را به مرحله افتتاح رسانده احترام گذاشته شود.
نام «وفاق» نیز از همین منظر می‌تواند معنایی فراتر از یک عنوان سیاسی داشته باشد؛ نمادی از همدلی، همکاری و عبور از اختلافات برای به نتیجه رساندن یک مطالبه چندین‌ساله مردم سوادکوه.
پل پل‌سفید متعلق به مردم است؛ اما اگر قرار باشد نامی برای آن انتخاب شود، بهتر است این انتخاب با شفافیت، احترام به تاریخ پروژه و توجه به مدیریت و تلاش‌هایی که آن را به مرحله بهره‌برداری رسانده، انجام شود.
به جای آنکه هر جریان و مدیری سهمی از نام پل مطالبه کند، بهتر است اجازه دهیم نتیجه کار و خدمت، خود سخن بگوید.
نویسنده: حمید جعفری